Claimend gedrag: (hoe) zeg je daar wat van?

17 augustus, 2015

Soms gebeurt het dat je een gesprek hebt gehad met een kind, waarna het kind steeds weer bij je terugkomt. Het vraagt om jouw hulp, jouw steun of vraagt ‘naar de bekende weg’ en direct of indirect om jouw aandacht. Dat kan zover gaan, dat je het gedrag als claimend gaat ervaren.

Bij veel professionals ontstaat dan de neiging om wat afstand te nemen. Vaak gaat dit echter ten koste van het contact dat je nu juist zo zorgvuldig had opgebouwd met het kind. Zeker als je de enige of één van de weinigen bent bij wie het kind zijn verhaal kwijt kan, is dit een vervelende en soms zelfs gevaarlijke bijkomstigheid.

Als je afstand houdt, kan het moeilijker worden om in de gaten te houden hoe het gaat met het kind of de thuissituatie. Aan de andere kant kun en wil je nu eenmaal niet continu beschikbaar zijn voor dat ene kind. Hoe ga je daarmee om?

Deze tips kunnen je helpen omgaan met situaties waarin je je geclaimd voelt door het kind:

  • Verplaats je in het kind. Hoe zou het zijn om in zijn schoenen te staan? Wat kunnen redenen zijn dat het kind steeds weer bij je aanklopt? Hoe voelt het zich meestal? Hoe voelt het zich bij jou? Observeer en leef je in, terwijl je jouw gezichtspunt even helemaal loslaat.
  • Vraag het kind naar zijn verwachtingen. Wat wil het dat jij voor hem doet, regelt of bent? Met welke verwachting komt het deze keer naar je toe? Help het kind om zijn (hulp)vraag aan jou te formuleren. Niet door deze in te vullen, wel door goed te luisteren en dóór te vragen.
  • Vertel het kind wat je wel en niet kunt doen. Tot op welke hoogte kun jij deze verwachting waarmaken? In hoeverre valt dit onder jouw verantwoordelijkheid? Als er iets is dat je niet kunt doen, vertel dan ook wat je wél kunt doen. Maak dit concreet voor het kind. Bijvoorbeeld: ‘Ik kan er niet voor zorgen dat jouw moeder stopt met drinken. Er zijn andere mensen die daar veel meer verstand van hebben. Die ga ik bellen om te vragen of zij jouw moeder hierbij kunnen helpen’. (Let op: stel eerst voor jezelf vast welke acties je vanuit jouw functie wel en niet kunt of mag nemen, voordat je beloftes doet!)
  • Stel een grens. Leg uit dat je tijd vrijmaakt voor het kind en dat er ook momenten zijn waarop je andere dingen moet doen. Afhankelijk van jouw rol en taak kun je daarover concrete afspraken maken. ‘Je kunt altijd bij me aankloppen en dan beloof ik dat ik dezelfde dag nog tijd voor je maak’ of bijvoorbeeld: ‘Laten we afspreken dat we elke woensdag even bijpraten. Als er in de tussentijd dingen zijn, kun je die opschrijven en op woensdag meenemen. En als het dringend is, zoals bijvoorbeeld … dan mag je me natuurlijk altijd bellen’ Of: ‘ ’s Avonds en in het weekend kun je me niet bellen. Als je dan toch hulp nodig hebt, wil ik dat je … belt’.
  • Maak contact. Hoe is het voor het kind om jouw boodschap te horen? Benadruk daarbij (nogmaals) jouw intentie. Voor een kind dat niet veilig opgroeit, kan een vervelende boodschap (zoals een grens die jij stelt) aanvoelen als een afwijzing. Vertel het kind dat je het graag wilt helpen en vertel wat je onderneemt om dat zo goed mogelijk te kunnen doen. Vermijd daarbij het woordje ‘maar’! Dus niet: ik wil je graag helpen, maar ik heb vandaag geen tijd. Wel: Ik wil je graag helpen, en daarom wil ik een afspraak met je plannen, zodat we rustig de tijd hebben om erover te praten.

Hoe ga jij om met gedrag van kinderen dat je als claimend ervaart? Wat werkt voor jou? Ik ben benieuwd naar je reactie!

Delen:

2 gedachten over “Claimend gedrag: (hoe) zeg je daar wat van?”

  1. Ik ben het heel erg eens met de tips en dat is ook mijn manier van er mee omgaan. Ik zou bij verwaarlozing en middelen misbruik zeker een melding doen als het om een jong kind gaat. Veiligheid gaat altijd voor. Wordt het kind daar angstig van dan daar ook aandacht aan besteden.

    Beantwoorden
    • Dank je voor je reactie, Janny.
      En ik ben het op mijn beurt met jou eens dat veiligheid in het gezin altijd het uitgangspunt moet zijn voor je handelen. De Meldcode helpt je bij de afweging of en wanneer je een melding doet bij Veilig Thuis of dat er (eerst) nog andere mogelijkheden zijn die minder ingrijpend zijn dan een onderzoek door Veilig Thuis. In de gesprekken met het kind is de veiligheid in het contact essentieel. Inderdaad van belang om aandacht te besteden aan de emoties van het kind. Dat draagt zeker bij aan de (opbouw van een) vertrouwensband!

      Beantwoorden

Plaats een reactie