En als de ouders geen toestemming geven?

29 januari, 2018

Daar zit je dan met je goeie voornemens. Je wilt het kind betrekken bij wat er gebeurt en bent benieuwd naar hoe híj zijn situatie beleeft. Je wilt hem graag de gelegenheid geven om daarover te vertellen. Maar zijn ouders willen pertinent niet dat je met hun kind(eren) spreekt. Wat nu?

Tijdens de trainingen die ik geef, hoor ik van professionals dat hen dit regelmatig overkomt. Een lastige situatie, die niet altijd op te lossen is. Maar het is altijd de moeite waard om het toch te proberen. Deze tips kunnen daarbij helpen:

  • Introduceer kindgesprekken vroegtijdig en luchtig. Al tijdens je eerste contact met ouders kun je vertellen wat jullie taak of werkwijze is: we zijn verantwoordelijk voor (de veiligheid van) iedereen in dit gezin. We willen dat het met jullie allemaal goed/ beter gaat, vandaar dat we (nu en dan) met iedereen praten.
  • Neem de weerstand serieus. Meestal zit hier angst of een andere emotie onder. Erken deze en vraag erop door. Laat daarbij je agenda even helemaal los, zodat je echt openstaat voor de bezwaren van de ouder(s).
  • Ondertitel je intenties. Leg uit wat de reden is dat je met het kind wilt praten. Neem angsten en bezwaren weg waar het kan. Bijvoorbeeld: ‘Uithuisplaatsing is op dit moment niet aan de orde. Het is juist onze bedoeling dat het met jullie samen, als gezin, weer beter gaat. Om dat voor elkaar te krijgen, wil ik ook graag van jullie kind horen hoe het met hem gaat en waar hij eventueel hulp bij wil.’
  • Vertel wat het kan opleveren om met het kind te praten. Wanneer je ook met het kind spreekt, krijg je een (completer) beeld van hoe het kind zijn situatie beleeft en kun je daardoor het hele gezin beter helpen. Ook de ouders krijgen meer zicht op hoe het met het kind gaat. Daarnaast kan een gesprek met een kind eraan bijdragen dat het gesprek tussen ouder(s) en kind(eren) weer meer op gang komt. Voor het kind kan het fijn zijn dat iemand van buitenaf de tijd neemt voor zijn verhaal.
  • Hou je aan de wet. De meeste hulpverleners hebben toestemming van ouders nodig voor een gesprek. In acute of (zeer) ernstige situaties kun je daar in overleg met Veilig Thuis van afwijken. Leg altijd vast wanneer en hoe je afwijkt van de wet. Als jeugdbeschermer, raadsonderzoeker of onderzoeker bij Veilig Thuis hoef je officieel niet altijd toestemming te hebben van de ouders om met het kind te spreken. Maar zonder toestemming wordt het voor het kind veel moeilijker om vrijuit met je te praten. Concentreer je in dat geval op hoe het met het kind gaat, in plaats van je met het kind te focussen op exacte feiten.

Hoe lukt het jou om ouders gerust te stellen ten aanzien van een gesprek met hun kind? Ik lees graag je tips!

Gerelateerde Tips

En dan gaat het toch weer mis… De vorige keer dat je het kind sprak, ging het de goeie kant op. De ouders zijn hard aan het werk om hun problemen op te lossen en stukje bij beetje g...
Praten met kinderen met autisme Kinderen met een stoornis in het autismespectrum (ASS, in de volksmond: autisme) kun je niet over één kam scheren. De ernst van de ASS en de beperking...
Het blijven kinderen Kinderen in onveilige thuissituaties voelen zich vaak te weinig gezien, gehoord en geholpen. Je kunt een groot verschil maken voor een kind als je de ...
Delen:

4 gedachten over “En als de ouders geen toestemming geven?

  1. Een passende oplossingsgerichte vraag die je in het gesprek met de ouder kunt gebruiken:
    Wat denk je wat je kind mij gaat vertellen wanneer ik met haar/hem praat?
    Denk je dat ik een beter beeld van je kind krijg wanneer ik met haar / hem mag praten?
    Waar ben je ongerust over als ik met je kind zou gaan praten?

    • Dank je voor je mooie voorbeeldvragen, Frank! ‘Waar ben je ongerust over?’ vind ik sowieso een hele mooie vraag om te stellen, wanneer een ouder of kind moeite heeft met jouw voorstel of aangekondigde actie. Je geeft daarmee echt ruimte voor zíjn verhaal en emotie.

      Groet, Marike.

  2. De tips zijn prima en we mogen hopen dat het zo lukt. Als het niet lukt is het van belang je eigen mening ondergeschikt te maken aan wat de overheid van een professional verwacht. Stel de volgende situatie doet zich voor.
    Het volgende is mij opgevallen:…………….Daardoor maak ik mij een beetje zorgen over uw kind. Als zorgverlener heb ik, als mij iets is opgevallen waar ik me zorgen over maak, de plicht om met uw kind en u hierover te praten. Het doel is om hier samen uit te komen. Gaat u hiermee akkoord? Graag wil ik daarvoor eerst met uw kind spreken en dan met u. Gaat u hiermee akkoord? Als de ouders hoe dan ook niet akkoord gaan: het is jammer dat we er niet samen uitkomen. Als zorgverlener heb ik in dat geval de plicht er anderen bij te betrekken. Als de ouders aangeven dat ze dit niet willen, kun je zeggen: dat is jammer, maar de wet laat mij in dit geval geen keus. Ik zal contact opnemen met de instantie die hierover gaat en dat is Veilig Thuis. Het doel is en blijft voor uw kind naar een oplossing te zoeken voor deze situatie.
    Je hebt de plicht om de ouders in te lichten over wat je van de situatie vindt en hoe je hier in wilt handelen. Als ze niet meewerken ontslaat je dat niet van te handelen in het belang van het kind. Dat kan inhouden dat je contact zoekt met Veilig Thuis tegen de zin van de ouders in.

    • Beste René,

      Dank je voor je reactie!

      Soms moet je inderdaad vasthoudend zijn in het belang van het kind, ook wanneer ouders het niet eens zijn met wat je gaat doen.

      In aanvulling daarop:
      Het feit dat een ouder geen toestemming geeft om met zijn kind te praten, hoeft op zichzelf geen reden te zijn om ‘op te schalen’. Soms zijn er echt goede redenen om het kind niet of niet met ‘Jan en Alleman’ te laten spreken (bijvoorbeeld omdat het kind ernstige traumaklachten heeft of zijn verhaal al een aantal keer heeft moeten doen).

      Ik geloof er erg in dat je vanuit samenwerking het meest bereikt, ook voor de langere termijn. Soms is het nodig om eerst verder te werken aan het contact/ de samenwerking met ouders, zodat je (later) vanuit die vertrouwensrelatie opnieuw bespreekbaar kunt maken dat je het belangrijk vindt om hun kind ook bij de hulpverlening te betrekken.

      Uiteraard kun je daar in acute en ernstige situaties niet altijd op wachten. Dan zul je inderdaad moeten opschalen en waar mogelijk daarover transparant moeten zijn naar de ouders toe.

      Groet, Marike.

Een reactie plaatsen