Afgelopen week was er veel te doen rondom Tom, de jongen uit de documentaire Rauwer. Op twitter buitelen de meningen over elkaar heen en de media brengen zelfs nieuws over de kwestie als er helemaal geen nieuws is. Ook ik heb de documentaire gekeken en was niet zonder oordeel. Was dat mijn beroepsdeformatie, oprechte betrokkenheid bij Tom, of misschien toch ook sensatiezucht? Net zoals we tijdens het EK ineens allemaal de beste voetbaltrainers lijken te zijn, zo kijken we vanaf de zijlijn vaak kritisch naar hoe anderen hun kind opvoeden. Ik ook, moet ik bekennen. Door anderen te bekritiseren, voelen we onszelf beter. En het kan een enorme geruststelling zijn om te ‘weten’ dat je het zo slecht nog niet doet. Maar het helpt de ander natuurlijk niet. In Tom’s geval loopt de situatie steeds hoger op. Hij is zelfs ondergedoken uit angst bij zijn moeder weggehaald te worden. Terwijl in de media de kwestie gereduceerd wordt tot voedsel, groeicentimeters en schoolverzuim, gaat het er voor Tom uiteindelijk om dat hij zich op een gezonde manier kan ontwikkelen tot een zelfstandig individu, dat zijn eigen pad kan kiezen. Of dat in deze situatie haalbaar is, kan ik vanuit mijn luie stoel niet beoordelen. En dat lijkt me ook voor een kinderrechter een moeilijke klus. Wat zou het fantastisch zijn als Tom’s moeder en Jeugdzorg weer naast elkaar komen te staan in plaats van tegenover elkaar. En als ze de kans krijgen om samen, liefst met hulp van het eigen netwerk in plaats van met alleen maar professionals, te zoeken naar de beste oplossingen voor Tom.
Update:
Door bemiddeling van de Kinderombudsman is het niet lang na de eerste uitzending van de documentaire gelukt een geschikte school voor Tom te vinden. Hij volgt thuisonderwijs via de Wereldschool. Enkele jaren na de eerste uitzending blijkt Tom een flink aantal centimeters te zijn gegroeid.
