Praten en spelen tegelijk: mag dat?

6 juli, 2015

Voor jonge kinderen is het voeren van een gesprek best ingewikkeld. En als het gaat over nare gevoelens of heftige gebeurtenissen wordt het er meestal niet gemakkelijker op. Ook voor oudere kinderen kan het moeilijk zijn om in een voor volwassenen gebruikelijke setting te praten over wat hen bezighoudt.

Op een stoel zitten met iemand tegenover je die allerlei vragen stelt, kan erg onveilig voelen. Daarnaast kunnen kinderen zich vaak nog niet zo lang achter elkaar concentreren op een gesprek. Het kan goed werken om praten en spelen met elkaar te combineren. Doe dat wel zorgvuldig! Onderstaande tips kunnen je daarbij helpen:

  • Stel vast wat de functie is van het gesprek. Bespreekbaar maken hoe het kind zich voelt of inventariseren wat er zoal speelt is iets heel anders dan bijvoorbeeld het verwerken van gebeurtenissen tijdens een daarvoor bestemde behandeling. Hou je bij je taak en bij je leest!
  • Stem de spelvorm af op het kind. Voor veel kinderen werkt beweging goed. Een stuk lopen of fietsen om ‘een boodschap’ of een balletje trappen. Als je juist rust wilt creëren, kun je denken aan blokkentorens bouwen of een kleurplaat inkleuren.
  • Pas op met spel dat de fantasie aanspreekt. Spelen met poppen, verkleden en rollenspel zorgen ervoor dat het kind zijn verbeelding gaat gebruiken. Dan kan het extra moeilijk worden om fantasie en werkelijkheid uit elkaar te houden. Bij verwerking van gebeurtenissen hoeft dat helemaal niet erg te zijn, maar als het gaat om het verhelderen van signalen, wil je het verhaal zo zuiver mogelijk houden!
  • Wissel spelen en praten af. Let daarbij goed op de signalen van het kind. Bij het ene kind kun je al spelend best een tijdje samen praten. Voor het andere kind is dat lastiger en zal de nadruk misschien meer liggen op het spelen, terwijl je af en toe eens een (open!) vraag stelt.
  • Stop als het genoeg is. Dat geldt zowel voor praten over beladen onderwerpen als voor (‘doorslaan in’ expressief of fysiek) spel. Hou het kind in de gaten en kom er gewoon een andere keer weer op terug.

Wat is jouw ervaring met het combineren van spelen en praten? Ik ben benieuwd naar je reactie!

Gerelateerde Tips

Hoe moet dat nou in de vakantie? Voor kinderen in een onveilige thuissituatie betekent de zomervakantie vaak juist méér dan minder stress. De veilige haven van school en vrienden valt...
Fantasie of niet? ‘Soms twijfel ik of het echt waar is wat dit meisje vertelt, of dat ze het verzonnen heeft.’ ‘Jonge kinderen halen fantasie en werkelijkheid door elka...
Emoties accepteren – gemakkelijker gezegd da... Het klinkt als een open deur: accepteer de emoties van het kind. En toch gebeurt het in de praktijk lang niet altijd. Als mens en als volwassene vinde...
Delen:

2 gedachten over “Praten en spelen tegelijk: mag dat?

  1. Dank je Marike
    Kinderen maken zelf ook duidelijk wat wel en niet werkt.

    Conferentie Ik wil je dit vertellen 23 oktober 2013
    Aanpak kindermishandeling, boodschappen van kinderen

    Wat vinden kinderen eigenlijk van de aanpak van kindermishandeling? Het is niet vanzelfsprekend dat hierover met kinderen gesproken wordt. Dat kinderen hier wel degelijk ideeën over hebben blijkt uit de resultaten van het project Stem van kinderen in de Aanpak Kindermishandeling. Kinderen maakten onder begeleiding van Stichting Alexander stripverhalen, films, een tijdschrift, kijkdozen en T-shirts met een boodschap voor volwassenen. Op 28 oktober 2013 vond een conferentie plaats waarbij kinderen zelf deze producten presenteerden. De boodschappen van kinderen zijn tijdens de conferentie verzameld. Kinderen en jongeren organiseerden de conferentie met steun van Stichting Alexander en de Bernard van Leer Foundation. http://www.st-alexander.nl http://www.bernardvanleer.nl

    1. We willen geen verhoor op kantoor maar een gesprek op een mooie plek.
    2. Neem echt de tijd om vertrouwen op te bouwen en een relatie met ons aan te gaan.
    3. We willen het gevoel krijgen dat we er mogen zijn, ook met onze problemen
    4. We vinden dat professionals zich echt moeten kunnen inleven en op empathie moeten worden getraind en getest.
    5. Praat er open over met kinderen, zeg wat je ziet en stel concrete vragen. Vraag door als kinderen zeggen dat er niks aan de hand is.
    6. Luister ook naar kinderen jonger dan twaalf – al dan niet met instemming van ouders.
    7. Kies het juiste moment waarop je met onze ouders praat.
    8. Spreek ter plekke het kind aan in crisissituaties en leg uit wat er gebeurt.
    9. We vinden dat het belang van het kind voorop staat, vóór de regels.
    10. Wij willen mee beslissen en zien dat er ook echt iets mee gedaan wordt. Vraag kinderen wat er moet veranderen.

    Ook interessante studie:
    Key findings
    • Over 80% of the children tried to tell someone about the abuse.
    • On average, it took 7 years for the young people to disclose sexual abuse. The younger the child was when the sexual abuse started, the longer it took for them to disclose.
    • There are a number of different ways that a child may try to let someone know what is happening to them. Disclosure – especially at the time of abuse – is rarely a straightforward process of just saying they have been abused.
    • Many disclosures were either not recognised or understood, or they were dismissed, played down or ignored; this meant that no action was taken to protect or support the young person.
    • The young people disclosed for a variety of reasons including: not being able to cope with the abuse any longer; abuse getting worse; wanting to protect others from abuse; or seeking justice.
    • Reasons for not disclosing included: having no one to turn to; not understanding they were being abused; being ashamed or embarrassed; being afraid of the consequences of speaking out.
    • Disclosing abuse is a difficult journey and 90% of the young people had had negative experiences at some point, mostly where the people they told had responded poorly.
    • Positive experiences of disclosures were when: the child was believed, some action was taken to protect the child, and emotional support was provided.
    • The young people said they wanted: someone to notice that something was wrong; they wanted to be asked direct questions; they wanted professionals to investigate sensitively but thoroughly; and they wanted to be kept informed about what was happening.

    Hele rapport: http://www.nspcc.org.uk/globalassets/documents/research-reports/no-one-noticed-no-one-heard-report.pdf

    Hartelijke groet,
    Marijke Lammers

    • Dank je Marijke voor je reactie met uitgebreide info. We zijn het helemaal eens dat kinderen een stem verdienen bij onveilige thuissituaties! Mooi hoe het project van Stg Alexander jongeren zelf ‘regels’ heeft laten formuleren voor wat wij als volwassenen moeten doen om bij hen aan te (blijven) sluiten.

Een reactie plaatsen